Thursday, May 24, 2007

A WholeMeal


This week, I was on business in Fair Fax (Fair Lakes), Virginia. It was the first time I visited Virginia. I spent three days in the Fair Fax area. On the last evening, I made the 45 minute drive into Washington D.C. to see the squeeky clean center and the national monuments.

During the day, I went for lunch with the team of the company I was visiting. In the evening, I was on my own. On the way to my hotel, I decided to stop for a bottle of sparkling water at Whole Foods in Fair Lakes. It is always an experience to walk into Whole Foods. This one was wonderful and very spacious, unlike the cramped Whole Foods stores in the Bay Area. While strolling around, I noticed a lot of people were dining inside Whole Foods. I am not referring to the tables at the end of the checkout, where you can eat the food you just bought inside the store. No, in the middle of the stores, at various locations, you find tables and chairs, or a counter to sit at.

I ate tuna prepared with miso and sesame seeds in the middle of store and right in front of the fresh fish counter. The food was delicious, made right in front of me. The scenery is fun: people strolling by, grocery shopping. The price is like a medium priced restaurant ($15 I believe). A nice detail is that there is a no tipping policy. ("We already get paid enough by WholeFoods", the waitress told me.)


The next day, I checked out the meat counter. Pork is smoked right in front of you. This is a great idea. I will keep my WholeFood shares a little longer.

Premium Passengers


You've read it before: everybody is equal; just some are more equal than others. This was especially obvious when you have to go through airport security. I snapped this picture at Washington Dulles Airport (IAD). But I've seen similar signs at San Francisco Airport (SFO). The plebs is separated from the Premium Passengers into shorter and special lines when approaching airport security. The only thing missing is a red carpet for the "premies" so their feet don't get cold when taking of their shoes. I thought airport security was run by the federal government, and not by the airlines.
Posted by Picasa

Wednesday, May 09, 2007

Among space engineers

I just returned from the Infotech@Aerospace conference in Rohnert Park. It is small conference (about 300 people), especially compared to the big (~15000 people) JavaOne conference going on concurrently downtown San Francisco. The location of the Infotech conference was wonderful: at the end of Sonoma Wine Country. The evening smooze fest was a nice wine tasting of small wineries (which loosened the tongues a bit).

The conference is organized by American Institute of Aeronautics and Astronautics (AIAA), of which I am a member. I presented a paper on Standards-Based Plug-and-Play Data Distribution, and the work we are doing with plug-and-play research satellites.

The conference is much different from an OracleWorld, JavaOne or FooCamp. Some differences:
  1. You'll see a lot of gray hair and hear quiet a few stories about building the real-time kernel for the Space Shuttle. Budget cuts must have killed a lot of (young) aerospace companies.
  2. Suits are in. Plus you'll run into the occasional military uniform, both US as foreign military.
  3. You'll find presentators from the big university laboratories at Carnegie Mellon, MIT Lincoln Labs, Jet Propulsion Lab, Utah State University Space Software Lab.
  4. Many of the space engineers run one person consultancies, subcontracted to these big labs and NASA programs.

Friday, May 04, 2007

waffletchnlgy

When I was looking for an internet pseudonym to obfuscate my identity, I came up with 'waffletchnlgy'. After all, I am from Belgium (and I do like waffles). Furthermore, I am a geek working on computer technology. I don't recall the exact instant messenger program, but one of them had a character limitation. So I stripped out the vowels from the technology part. Yes, I admit it is geeky. Thanks to Laughing Squid I found the appliance to go with the name. I introduce to you: "waffle-technology".

Tuesday, May 01, 2007

Coffeehouse Investor

I recently finished reading a small book by Bill Shultheis called "The Coffeehouse Investor". It reads easy and is written in a conversation style. The moral of the book is (1) to ignore Wallstreet: they only make money when there is movement in the market and (2) use a simple index investing style: don't try to outsmart the market. Make sure you at least match the market. For a preview of the three key principles of investing: outlined in the book, check out its website: http://coffeehouseinvestor.com/
The name of the book is based upon a weekly gathering of friends in a coffeeshop.
There are only two things puzzling about the book: (a) How did the author get out the door to have a coffee on a rainy Seattle Saturday morning at 5:45am (!) and (b) How did he convince his friends to join him.

Friday, April 20, 2007

Farewell Luis, Rest in Peace


My friend Luis Aldaz passed away in a tragic car accident in San Mateo on March 24th. I never met anyone who lived life to the fullest as Luis did. Rest in Peace. [1] [2] [3]

Wednesday, April 18, 2007

A decade in the Valley

(Artikel geschreven voor Agora, tijdschrift van de Katholieke Hogeschool der Kempen)

Meer dan tien jaar geleden namen we afscheid van onze ouders in de luchthaven van Deurne. Wij waren net afgestudeerd aan het HIK als industriele ingenieurs electronica en waren op pad naar California voor een avontuur van vier maanden. Via een samenwerking tussen het HIK en het International Education Program (IEP) van Foothill College in Los Altos, gingen we drie maanden lang werken en leven in California. Nadien liet ons visum ons toe nog een maand lang rond te reizen in de gouden staat. Karel Geyskens, docent Engels, was de drijvende kracht aan het HIK van de uitwisseling. De job varieerde van kampleider bij de YMCA tot een ingenieurs stage bij een eletronica bedrijf. Gelukkig had ik een job kunnen strikken als ingenieur in de communicatie groep van VLSI Technology (dat nu deel uitmaakt van NXP, de recentelijk afgesponnen semiconductor groep van Philips.) Drie maanden lang werkte ik er in het labo aan mixed signal telecommucation chips. Van chip design had ik echter maar weinig kaas gegeten. Mijn specializatie was in digitale technieken. Chip design was nog maar net toegevoegd aan het curriculum van industrieel ingenieur en slechts een handvol ingenieurs hadden zich ingeschreven. Het midden van de jaren negentig was het begin van de "BOOM" in Silicon Valley. Nog voor mijn drie maanden voorbij waren, werd mij een permanente job aangeboden. Op het moment dat mijn collega HIKers op rondreis trokken door de fantastische nationale parken van de Westen van VS, stond ik aan te schuiven in de Amerikaanse ambassade voor een nieuw werk visum. (Ik bespaar U alle paperassen werk, maar na menige visa kende ik het immigratie systeem van de VS van binnen en van buiten.)

Mijn diploma van industrieel ingenieur werd toen vergeleken met dan van bachelor in de VS, gedeeltelijk omdat hier het Belgische systeem onbekend is. Gelukkig is dat met het verdrag van Bologna en de recentelijke besluiten in Belgie aangepast en mogen we ons gelijkstellen met het masters diploma van vele andere landen. Hopelijk hebben beide ingenieurs groepen in Belgie (VIK en KVIV) ingezien dat bachelors vs masters geen Belgische interne kwestie is, maar vooral hoe beide diplomas vergeleken moeten worden met deze van buitenlandse ingenieurs.

Na vier jaar chip design en vooral system design gebaseerd op onze communicatie chips, was ik op zoek naar een job in een echt systeem bedrijf. Ik vond een job als software ingenieur in de I/O technologies group van Sun Microsystems. Sun was toen aan een exponentiele groei periode bezig: iedere dot-com kocht Solaris Sparc servers van Sun Microsystems en routers van Cisco. De sfeer binnen Sun was enorm goed: work hard, play hard and kick ass. Iedereen werkte 60+ urenweek. Sun zorgde dan ook voor de entertainment: goodies, bier, chique restaurants, big parties, etc. De kater van de "bust" was des te groter. En de lessen blijven ook des te langer bij. Sun was een fantastische ervaring, met enorm slimme ingenieurs en aan het hart van vele belangrijke uitvindingen (van Network File System NFS, tot Sparc processoren, Solaris operating system en vooral Java). Vooruitgangen van dergelijk kaliber (Sun, Apple, Google, Intel, Netscape) zijn eigen aan de no-rules-based en can-do cultuur van Silicon Valley. Sommigen voelen zich als piraten van de vallei (zoals het Macintosch team bij Apple). Anderen zijn meer het hippie type, en komen zonder schoenen, met lange baard naar 't werk. En er zijn er die gratis werken, en die binnen breken om hun favoriete project te voltooien, zoals Ron Avitzur vertelt in the graphic calculator. Natuurlijk vind je ook de serieuze ingenieur in grote getalen. Veel is hier mogelijk, zelfs de naakte ingenieur - the nudist on the late shift .

Werken in Silicon Valley heeft ook andere voordelen. Het noorden van California is een mooie streek. Het weer is aangenaam en niet zo warm als in Los Angeles of San Diego. Regen zie je niet meer vanaf mei tot soms eind oktober. San Francisco is een vrij Europese stad, van mentaliteit. Voor Surf city Santa Cruz en de grote golven van Mavericks moet je slechts de berg over. En in de winter ben in enkele uren rijden in de ski resorts rond Lake Tahoe. Voor zeer goede wijn (en jammerlijk vrij prijzig) moet je naar Napa en Sonoma, een van de belangrijkste wijnstreken van de VS.

Silicon Valley mag dan wel een mekka zijn voor de ingenieur, het is hier niet allemaal rozegeur en maneschijn, zoals de bust van de dot-com bubbel ons leerde. Even snel als men aangenomen is, ligt men hier buiten, met of zonder afscheidspremie. Het leven raast hier verder tegen 200km/uur: net zoals in Belgie kloppen ingenieurs vele uren. Met het hoge tempo van vele start bedrijven en veel concurrentie wordt die soms een beetje overdreven. Slaapzakken onder de bureau is hier niet ongehoord. De vele ingenieurs (,MBAs en nu ook bio-ingeneurs) in een nauwe vallei heeft tot een schaarste aan woningen geleid. Voeg daar nog aan toe de gouden eieren van de dotcom, en je leert snel dat hier alles peperduur is. Een kleine wonig op een lapje grond met drie slaapkamers kost U snel $600000. Stuur uw 5 jaar oud kind naar preschool en U ziet uw maandelijks inkomen inkrimpen met bijna $2000. En als belangrijke Belgische prijs barometer, de prijs van de patatten is hier ongeveer $2 per halve kilo. Een pint bier (engels maat) kost U snel $5.

Na bijna acht jaar bij Sun, ben ik in het voorbije jaar overgestapt naar een klein bedrijf (60 werknemers): Real-Time Innovations. We hebben middleware voor real-time data distribution: distributed systems die in tijd-deterministisch data uitwisselen gebruiken onze software. Bijvoorbeeld: control software in vliegtuigen en schepen, alsook het uitwisselen van stock quotes op de beurs van Wallstreet.

Silicon Valley is een echte melting pot. Slechts 2 op 10 ingenieur is blank; 1 op 20 is amerikaan van originele afkomst (en daar bedoel ik niet mee "Native-American"). Er zijn hier veel Indische ingenieurs, meestal in de software branche. Ook veel Chinezen en Iraniers. Europeanen vind je ook overal en van alle landen. Bij RTI werken bijvoorbeeld een Italiaan, twee Noren, twee Fransen, twee Nederlanders, twee Spanjaarden en tot voor kort waren we nog met twee Belgen. De melting pot brengt ook zijn problemen mee kwestie van manier van werken en manier van communicatie. Indiers zijn bijvoorbeeld veel minder direct. Veel aziaten zullen weinig vragen stellen als hun baas er bij zit, kwestie van geen zwakte aan te tonen.

Belgische ingenieurs (alhoewel er hier maar weinig zijn) kennen een goede reputatie, vooral kwestie van algemene opleiding en basis principes. De cursussen die mij vooral zijn bijgebleven zijn (voornamelijk omdat die in mijn dagelijkse job aan te pas komen):
  • heuristieken, pseudo en pascal programmeren
  • (de twee uren per week en slechts twintig paginas tellende cursus) digitale technieken
  • Labo met Labview en het programmeren met de 68K processor
Jammerlijk heb ik toen niet meer tijd geinvesteerd in de labos, kwestie van blijven tinkeren met de processor of die steppen motor. 't Ja, het labo meet en regel technieken was vrijdag ochtend (een pover excuus).

Enkele verschillen met de opleiding in de VS is dat hier meer nadruk wordt gelegd op:
  1. Presentatie en communicatie: even belangrijk als goede software code, is een goede presentatie. Niet alleen voor een sales ingenieur die direkt met klanten in kontact komt, maar ook om uw ideen te verkopen aan uw baas of zijn baas.
  2. Praktische ervaring: vele studenten, meestal omwille van financiele redenen, zoeken jaarlijks een zomer stage in hun branche. Sommigen gaan op zoek naar een international stage (gelijkaardig aan Erasmus) of werken mee aan een open source projekt. Die ervaring, zowels technisch als het werken in teams, maakt groot deel uit van de opleiding van vele ingenieurs.
  3. Elke avond zijn er hier meerdere bijeenkomsten en tutorials in een of andere user group: de robotics geeks, de python scripters, de Java junkies, de technoArtists die kunst maken van computers, linux user group (svlug), etc. Ook in Belgie vind je dergelijke groepen, maar vaak slechts nabij de grotere universiteiten. Bijvoorbeeld, BEJUG is vrij bekend.
  4. Entrepreneurship en studeren gaan hier hand in hand. Het beginnnen van een bedrijf wordt gestimuleerd aan de universiteit. Er zijn zelfs 'labo' projecten waar men een idee leert voorstellen aan venture capitalists (de investeerders).Er zijn trouwens genoeg voorbeelden van bedrijven die begonnen zijn als een studenten project aan de universiteit: Google of Sun (Sun staat trouwens voor Stanford University Network.)
Over de jaren ben ik wel in contact gebleven met Belgie. Natuurlijk is er de familie die af en toe op bezoek komt. Het Belgisch nieuws, nieuws over Club Brugge en o.a. Tom Boonen lees ik via de Belgische kranten online. 's Morgens luister ik naar de Belgische avondspits via Studio Brussel, of naar de Afrekening via hun podcast. We hebben hier ook een hechte Belgische vriendengroup, onder wie trouwens enkele ex-Hikkers. Belgische tradities worden verder gezet: Sinterklaas komt op bezoek voor onze kinderen. Onze kinderen spreken trouwens Nederlands (alhoewel omwille van het school, onder mekaar het Engels de voertaal is). Op het menu vind je soms koniijn, frietjes en stoofvlees of vol-au-vent. Regelmatig gaan we het Belgisch bier (van 't vat) nog eens controleren in de pubs van Palo Alto. Inbev zou ons trouwens hiervoor moeten sponsoren.

Ben je in de buurt, of zoek je contacten om een tijdje naar Silicon Valley te komen werken, laat gerust iets weten.

Thursday, April 12, 2007

New Google Service Ideas

  1. Time converter: similar to the Calculator or Currency converter, the Time Converter would be able to answer "2PM PDT in MDT"
    1. Update: Related to this, it was pointed out that "Time In" provides you the current time. I.e. Time in Albuquerque
    2. Update: What time is it provides you the current time and in other time zones.
  2. Microsoft Error Code Lookup Service aids in deciphering "Error code 00000024, parameter1 001902fe, parameter2 f7a57904, parameter3 f7a57600, parameter4 f738b923" and correlates the error to Microsoft information, postings in Google Groups, Blogs and related newsgroups. Next up: VxWorks Error Code Lookup Service. And eventually the Universal Error Code Lookup Service.
  3. Manual and Warranty Locator helps in locating manuals and warranty information for different products, by manufacturer and model, or by barcode.


Technorati:

Wednesday, March 21, 2007

"Daar is 'm ... daar is 'm"

The most mythical goal of Belgians Red Devils: Belgium - The Nederlands, 1985, world cup qualifier to go to Mexico.

Sport-Voetbal Magazine heeft het doelpunt waarmee Georges Grün België in 1985 ten koste van het Nederlands elftal naar Mexico kopte uitgeroepen tot meest mythische doelpunt ooit van de Rode Duivels. Ook Rik De Sadeleer op zijn best.
  • "Ze gaan lopen ... ze gaan lopen"
  • "Daar is 'm ... daar is 'm"
  • "'t Is om er geel van te worden"
  • "Dank U George"


(Telegraaf)

Saturday, March 17, 2007

Castello di Amorosa

Napa Valley is about an hour and a half drive from our house. I've visited Napa Valley many times, sampled many wines and taken many many pictures of the beautiful wineries and landscape. Yet, it is not my favorite wine destination. Napa has become overly touristy and very expensive. If you want to sample a couple of sips of the Napa wine, it will easily cost you $9. An average bottle of wine runs about $20. Sonoma Valley or Livermore are more affordable and less crowded. My favorite wine region is Mendoza region of Argentina: the wines are excellent (Malbec is their specialty), and very afforadable. Sampling several glasses of wine at a winery cost you about 4 pesos, or $1.50.

Our trip this weekend to Napa Valley did not have wine in mind. We were invited to visit Castello di Amorosa. The castle hasn't opened yet to the public, though a friend of mine knows the owner Daryl Sattui (who is also the owner of V. Sattui winery). The castle is inspired on a Tuscan castle and is unbelievable. This is not a Vegas style copy of a castle with fake walls. No no noo, real walls built with stones of Europe and real painted walls (as a matter of fact artists were working still on the wallpaintings in the church). The many caves are already filled with barrels of wine and we encountered a small gathering in a small back room, three levels down, sampling some of the wine. Check out the links below to see some of the pictures inside. I did take a couple of pictures, but my camera does do well in poor light. (Plus it doesn't feel right to publish pictures before it is officially ready.).



Links: